Als niets meer betekenis hoeft te hebben

Over leegte, liefde en vergeving.

Een jaar geleden kwam ik tijdens mijn proces op een plek waar alles wat ik dacht dat belangrijk was, zijn betekenis leek te verliezen. Want als we toch zelf bepalen hoe wij de wereld ervaren, in kracht of slachtofferschap, dan heeft iedereen zijn eigen wereld gecreëerd.

Wat is dan succes?

Waarom willen we zo graag gezien worden?

Waarom moeten we iets bereiken?

Waarom zijn we zo bezig met gelijk hebben, controle houden en onszelf beschermen.

En waarom moet alles ergens toe leiden?

Ik kwam op een punt waarop ik dacht: als niets een vaste betekenis heeft, waarom doet iets er dan eigenlijk toe?

Ik kwam op het punt dat dit ergens raakt aan nihilisme. Aan de leegte die je kunt ervaren wanneer oude overtuigingen, identiteiten en betekenissen wegvallen.

Eerlijk? Ik vond die leegte eerst verschrikkelijk.

Zelfs mijn purpose/zielsmissie, het idee dat ik hier met een bepaalde reden was viel weg. Op dat moment zag ik dat opeens als iets wat ik wellicht zelf had gecreëerd om betekenis en voldoening aan mijn leven te geven.

En als zelfs dat wegvalt… wat blijft er dan nog over?

Een tijdlang zat ik in die leegte.

Tot ik besefte dat ik naar de verkeerde kant keek.

“Niets betekent iets.” werd bij mij opeens: “Niets hoeft iets te betekenen.”

Het lijken maar een paar woorden maar voor mij veranderde daarmee alles.

Want als ik niet langer hoef te bepalen wat iets voor mij moet betekenen, ontstaat er ruimte om te ervaren zonder meteen te oordelen.

Ik kreeg daar ruimte om lief te hebben zonder iets terug te hoeven krijgen, om mensen te ontmoeten zonder die personen in een hokje te stoppen.

En ik voelde in heel mijn zijn dat daar iets zat wat we onvoorwaardelijke liefde zouden kunnen noemen. Het gaf me een totaal andere kijk op vergeving wat ik heel duidelijk heb meegenomen vanuit een Cursus in Wonderen maar wat ik nu ook in mijn lichaam voelde:

Vergeving betekent niet simpelweg: “Jij hebt mij pijn gedaan, en ik ben zo goed om je toch te vergeven.”

Daar zit nog steeds een oordeel onder van: "Ik ben de goede en jij bent degene die fout zat. Toch kies ik ervoor om je te vergeven." Want vanuit die positie blijf je ten allen tijden verbonden met het verhaal.

Want als niets betekenis heeft hoe zouden we hier dan naar kunnen kijken?

Vergeving gaat dan over het loslaten van de betekenis die mijn ego aan de gebeurtenis heeft gegeven.

Dat betekent niet dat pijn ontkend moet worden en dat grenzen niet nodig zijn. En uiteraard betekent het al helemaal niet dat we schadelijk gedrag moeten goedpraten.

Wanneer iemand mij emotioneel pijn doet, ontstaat er al snel een verhaal.

"Dit had niet mogen gebeuren. Dit zegt iets over jou en zegt iets over mij. Ik moet mezelf beschermen en jij moet begrijpen wat je mij hebt aangedaan."

En hoe langer ik dat verhaal vasthoud, hoe meer het onderdeel wordt van mijn identiteit. Tot ik niet alleen meer iets heb meegemaakt, maar iemand ben die iets is aangedaan.

Vergeving betekent voor mij steeds meer: Ik wil dit niet langer met mij meedragen.

Niet: het deed er niet toe.

Maar wel: het hoeft mij niet langer te bepalen.

Waar ik eerst een vijand zag, kan ik een mens zien.

Waar ik eerst schuld zag, kan ik angst zien en waar ik eerst een aanval zag, kan ik de pijn zien die eronder ligt.

Niet om het gedrag goed te praten maar omdat ik niet langer iets van een ander nodig heb om mezelf te beschermen.

Dat is een enorm verschil en dat is nu juist wat ik tegenwoordig vaak terug krijg: "Nicole jouw energie is zo licht". Dat is niet omdat ik niets heb meegemaakt in mijn leven, dat is omdat ik besloten heb om anders naar de dingen te kijken en ik steeds minder bereid ben om alles wat ik heb meegemaakt met me mee te blijven dragen.

Ik vergeet mijn verleden niet, ik ontken mijn pijn niet want ik ga er mee zitten, ik leer ervan en het hoeft mij niet te definiëren.

Want hoe meer ik loslaat wat iets volgens mijn ego zou moeten betekenen, hoe vrijer ik word.

Ik hoef niet meer te winnen, mijn gelijk te krijgen, niet meer voortdurend te bepalen wie goed is en wie fout en ik hoef mezelf niet meer voortdurend te verdedigen.

En misschien blijft er dan uiteindelijk iets over wat er al die tijd onder lag: Liefde.

Niet de liefde die zegt: ik hou van jou omdat jij mij gelukkig maakt.

Maar een liefde die niets hoeft te krijgen en die niet afhankelijk is van omstandigheden.

Het is een vorm van liefde die we niet eens hoeven te leren maar wat we ons alleen opnieuw mogen herinneren.

En ik vond bij vergeving één van de manieren waarop ik kon herinneren wie we werkelijk zijn.

Niet het ego dat gelijk wil hebben of het verhaal van wat ons is aangedaan of de angst die ons vertelt dat we ons moeten verdedigen maar wel dat stille bewustzijn dat kan zeggen: “Ik ben bereid om hier anders naar te kijken.”

Reflectievraag

Welk verhaal draag jij nog met je mee omdat je gelooft dat het iets over jou, de ander of jouw leven moet betekenen? En ben je bereid om de betekenis die je eraan hebt gegeven los te laten?

Spiegelreflectie

Waar jij nog strijd ervaart, zit mogelijk een verhaal waar je je aan vasthoudt.

Waar jij nog boosheid voelt, zit misschien een betekenis die je nog niet hebt durven loslaten.

Waar jij nog de ander als schuldige ziet, zit wellicht een deel van jezelf dat nog bescherming zoekt.

Het leven vraagt niet van je om te begrijpen waarom iets is gebeurd maar het vraagt hier: Kun je het ervaren zonder er opnieuw een verhaal van te maken?

Kun je de pijn erkennen zonder dit jouw identiteit te laten worden?

Je grenzen stellen zonder vanuit boosheid te handelen? Vergeven zonder te zeggen dat het goed was of dat je de ander persoon vergeeft?

En kun je uiteindelijk loslaten zonder dat je hoeft te begrijpen waarom het ooit zo moest zijn?

Daar begint echte vrijheid. Op het moment dat niets meer iets hoeft te betekenen.

Niet omdat niets ertoe doet maar omdat jij niet langer hoeft vast te houden aan wat je dacht dat het betekende.