Durf jij nog te luisteren naar jezelf?

Ik had mezelf een doel gesteld. De grootste trail van Müllerthal wandelen. Niet om iemand iets te bewijzen of om een prestatie neer te zetten waar anderen bewondering voor zouden hebben. Maar omdat ik voelde dat ik daar moest zijn, in de natuur tussen de bomen, de rotsen en de stilte. Alsof daar iets lag voor mij dat me naar daar toe riep.

Voor mij is wandelen zoveel meer dan kilometers afleggen. Het is een terugkeer naar mezelf, de plek waar niets van mij verwacht wordt en waar ik niets hoef te zijn en niemand hoef te overtuigen. Alleen daar ontdek ik hoe ik werkelijk omga met uitdagingen, zonder de ruis van de buitenwereld.

In de aanloop naar dat weekend gebeurde er iets onverwachts.

De temperaturen stegen naar 38 à 39 graden. De overheid raadde af om intensieve inspanningen te leveren en mijn whatsapp berichten stroomden binnen.

"Dat is onverantwoord."

"Doe het niet."

"Waarom zou je dat risico nemen?"

Ik begreep hun bezorgdheid en ik merkte op hoe de angst van anderen langzaam mijn eigen gedachten begon binnen te sluipen.

Niet omdat ik voelde dat ik het niet kon maar omdat zoveel mensen mij vertelden dat het niet kon. En juist dat is naar mijn gevoel wel het gevaarlijkste wat er bestaat.

Niet de angst die uit jezelf ontstaat maar de angst die je overneemt van anderen.

Dus besloot ik niet vanuit mijn hoofd te kiezen maar om te gaan voelen.

Samen met mijn vriendin maakten we een eenvoudige afspraak: We zouden vertrekken en we zouden elk moment opnieuw luisteren naar ons lichaam en als het niet goed voelde, zouden we stoppen en zouden we de bus pakken naar ons hotel.

Niet vanuit opgeven maar vanuit wijsheid omdat ons lichaam daar zou aangeven of het wel of niet ging.

Want luisteren naar jezelf betekent niet koppig vasthouden aan een doel maar eerlijk zijn over wat er nu is.

Met voldoende water aangevuld met elektrolyten en magnesium, eten en bescherming voor de zon begonnen we aan onze wandeltocht.

Was het zwaar? Absoluut. Ik denk dat ik in heel mijn leven nog nooit zoveel gezweet heb als het afgelopen weekend.

Maar elke kilometer bevestigde iets wat veel waardevoller was dan het bereiken van het einde van deze trail: vertrouwen.

Geen vertrouwen in wilskracht maar vertrouwen vanuit intuïtie. Onderweg gebeurde er meerdere keren iets bijzonders. Ik voelde ineens dat we verkeerd liepen, zonder duidelijke reden maar vanuit innerlijk weten. Na een stukje teruglopen kwamen we erachter dat we een bordje gemist hadden.

Later, toen we onze wandeling bijna hadden afgerond, stonden we nog ergens in het bos en voelde ik heel sterk dat ik Google Maps moest openen. Op heel de route had ik deze nog niet open gehad maar het voelde gewoon juist om dat te doen.

We stonden blijkbaar letterlijk recht tegenover het hotel waar onze auto geparkeerd stond maar konden dat niet zien vanuit onze plek in het bos.

Toeval? Misschien. Maar voor mij voelde het als een herinnering dat hoe stiller mijn hoofd werd, hoe luider mijn intuïtie sprak.

En ik geloof dat dat is wat de natuur met ons doet: ze haalt ons weg uit alle stemmen van buitenaf, zodat we eindelijk onze eigen stem weer kunnen horen.

Hoe vaak laten we onze dromen bepalen door de angst van iemand anders?

Niet uit slechte bedoelingen uiteraard maar omdat mensen ons willen beschermen.

Alleen beschermen ze ons vaak tegen hun eigen angsten en niet tegen onze werkelijkheid.

Reflectievraag

Hoeveel doelen heb jij al losgelaten omdat iemand anders vond dat ze te groot, te moeilijk of te gevaarlijk waren?

Hoe vaak heb je jouw intuïtie ingeruild voor de zekerheid van andermans mening?

Natuurlijk is het verstandig om advies te ontvangen en mogen we risico's afwegen.

Maar uiteindelijk is er maar één persoon die werkelijk kan voelen wat klopt en dat ben jij zelf!

Niemand anders woont in jouw lichaam en voelt jouw verlangen of hoort de zachte fluistering van jouw hart.

En juist daarom mag je voorzichtig zijn met hoeveel macht je de mening van anderen geeft.

Want op het moment dat hun angst harder klinkt dan jouw intuïtie, raak je langzaam verwijderd van jezelf.

Het leven vanuit je hart begint niet met grote keuzes maar wel met één eenvoudige vraag:

"Wat voel ik als alle stemmen om mij heen even stil zouden zijn?"

"De grootste afstand die we ooit afleggen, is niet die van een wandelpad. Het is de afstand tussen leven vanuit angst en leven vanuit vertrouwen."

Spiegelreflectie

Welke droom, keuze of verlangen houd jij klein of durf je niet te starten omdat de angst van anderen luider is geworden dan de stem van je eigen hart?

• 

• 

• 

En ja hoor, de trail werd voltooid.

41,89 kilometer, 2 dagen, 38 graden: Cijfers die vertellen wat we hebben gedaan maar niet wat we hebben gevonden.

Want de mooiste bestemming lag nooit aan het einde van de trail, ze lag in het vertrouwen van intuïtie dat ik onderweg opnieuw in mezelf vond.