Waar je staat, daar ben je perfect

Gisteravond liep ik op de oprit van mijn ouders en zag iets wat mijn aandacht volledig pakte: een klein, kwetsbaar maar sterk viooltje dat midden in het harde beton stond te bloeien. Een plek waar je het niet zou verwachten, een plek die alles behalve zacht en vriendelijk is voor een klein plantje. Toch stond het daar, moedig en stralend, helemaal op zichzelf.

Het trok mijn aandacht dus ging ik even naast het viooltje zitten en nam de tijd om het te bewonderen. De kleuren waren zo levendig en puur dat het bijna leek alsof het me wilde vertellen: “Ik hoef niet te wachten op perfecte omstandigheden om te kunnen bloeien.” Dit kleine plantje had zich met immense kracht en doorzettingsvermogen een weg gebaand door het keiharde beton, een plek die je eigenlijk niet "geschikt" en al helemaal niet "normaal" zou noemen voor zo een bloemetje. Het stond daar, alleen, zonder zich te bemoeien met de andere viooltjes die verderop in een bloembak samen stonden. Het viooltje straalde precies waar het was.

Ik merkte op dat dit iets dieps in mij raakte. Het bracht me eerst bij gedachten over veerkracht, moed en vertrouwen. Het viooltje was niet bezig met onzekerheden of twijfels of het wel de juiste plek had gekozen. Het bloeide omdat het kon, omdat het de kracht en het leven in zich had om simpelweg te zijn. Het was daar waar het moest zijn, zonder zich zorgen te maken over goedkeuring of vergelijkingen.

De natuur toont ons vaak lessen die dieper gaan dan woorden. Alles is perfect, ook precies zoals het is, inclusief de onvolmaaktheden. Net als dat viooltje hoeven wij niet te voldoen aan verwachtingen of strikte regels over waar en hoe we moeten bloeien. We mogen groeien en stralen op onze unieke plek, zelfs (of juist) als die niet “normaal” of “geschikt” lijkt. We mogen ons authentieke zelf zijn, want dat is perfect.

Nadien werd ik overvallen door een diepe dankbaarheid. Dat ene kleine bloemetje, zo kwetsbaar en toch zo krachtig, kon mij zoveel inzichten geven. Terwijl ik daar zat, keek ik nog eens goed naar het viooltje en ineens voelde ik een stem in mezelf opkomen: "wees dat viooltje."

Wees dat viooltje dat vol trots rechtop staat, ook al lijkt het op een plek te zijn waar het “niet hoort”. Het viooltje straalt, vol vertrouwen en puurheid, gewoon door zichzelf te zijn. En juist vanuit die oprechtheid, vanuit die plek, raakt het niet alleen zichzelf, maar ook de mensen om zich heen. Het geeft moed en inspiratie alleen al door te bestaan.

Laat nooit iemand je vertellen dat je iets niet kunt, of dat je ergens niet past omdat dat “niet hoort” of “niet normaal” zou zijn. Alleen jijzelf voelt waar jouw plek is, jouw ruimte om te staan en te schitteren in al jouw unieke kleuren. Net als het viooltje dat zich een weg baant door het beton, mag jij durven groeien en bloeien, waar het leven jou ook plaatst.

Met dankbaarheid werd mijn hart gevuld, omdat dit kleine viooltje mij weer mocht her-inneren aan deze kracht en deze vrijheid. Soms ligt de grootste wijsheid in het kleinste gebaar van de natuur. En daar ben ik intens dankbaar voor.

Reflectievraag

Waar durf ik echt mezelf te zijn, ook als dat anders is dan wat van mij verwacht wordt? En waar durf ik dat nog niet?

Spiegelreflectie

Durf ik mensen hun eigen pad te laten lopen, ook als ik het zelf niet helemaal begrijp?