De vrijheid om alles te zijn

Bijzonder hoe gewone gesprekken soms de deur openen naar inzichten die veel groter blijken te zijn dan het gesprek zelf.

Deze week had ik een gesprek over mijn haar. Vroeger was het stijl, nu lijkt het plots weer krullen te hebben. Ik vertelde dat ik het eigenlijk fijn vind dat het beide kan zijn.

Dat bracht ons bij vroeger. Hoe ik ooit permanentkrullen liet zetten en het ene weekend als promodame op feestjes flyers uitdeelde, poseerde voor foto's en genoot van die wereld. Terwijl ik een week later bij mijn punkvriendje voor een podium stond te kijken naar zijn bandje. En hoewel ik op school bekendstond als het stille, rustige en lieve meisje, was daar in de weekends soms weinig van terug te vinden.

"Jij was misschien wel een beetje een kameleon," kreeg ik als opmerking.

Aangezien ik de laatste jaren veel bezig ben geweest met mijn innerlijk kind en het onderzoeken van conditioneringen, leek dat ergens een logische conclusie. Dat ik me altijd aanpaste aan mijn omgeving. Dat ik werd wie anderen nodig hadden dat ik was.

Maar terwijl ik daarover nadacht, voelde ik meteen dat er iets niet helemaal klopte.

Natuurlijk zat er, zoals bij zoveel mensen, een stukje aanpassing in. Er waren momenten waarop ik bepaalde dingen deed als beschermingsmechanisme of om erbij te horen. Maar het was ook waar dat ik van die verschillende werelden oprecht genoot. Ik voelde me thuis als promodame en ik voelde me thuis in een punkoutfit bij dat podium.

Ik was het meisje dat in stilte teksten schreef en boeken las maar net zo goed degene die als laatste de deur van een feestje achter zich dichttrok. Het verlegen meisje dat liever observeerde dan sprak maar ook degene die zonder aarzelen op een podium kroop.

Vandaag zie ik dat niet langer als tegenstrijdigheden.

Integendeel.

Steeds meer besef ik dat heling niet gaat over ontdekken welke versie van mezelf de juiste is. Het gaat over het omarmen van alle delen die samen het geheel vormen. De rustige kant en de uitbundige kant. De gevoelige kant en de krachtige kant. Het licht en de schaduw.

Dat gesprek ging uiteindelijk helemaal niet over mijn haar, het ging over iets veel groters.

We maken het leven graag overzichtelijk en willen weten wie we zijn. We zoeken labels die ons houvast geven: introvert, extravert, spiritueel, zakelijk, creatief, rationeel,...

Maar wat als we onszelf daarmee kleiner maken dan we werkelijk zijn?

Wat als we niet één ding zijn maar een verzameling van mogelijkheden die soms zelfs haaks op elkaar kunnen staan?

En zit onze vrijheid niet in het vinden van één identiteit die perfect bij ons past maar eerder in het loslaten van de noodzaak om onszelf voortdurend te definiëren.

"Vrijheid ontstaat niet wanneer je ontdekt wie je bent maar wanneer je stopt jezelf te beperken tot één versie van wie je kunt zijn."

Hoe meer ik terugkijk op mijn leven, hoe meer ik besef dat ik altijd al voelde dat het leven niet zwart-wit is. Dat we niet hoeven te kiezen tussen links of rechts, tussen dit of dat, tussen de ene versie van onszelf of de andere. We zijn het spectrum van alles.

Misschien is dat ook waarom ik tegenwoordig regelmatig nadenk over de combinatie van spiritualiteit en ondernemen. Lange tijd dacht ik dat die twee niet volledig samen konden bestaan. Alsof ik op een dag moest kiezen tussen de spirituele vrouw was die zich bezighoudt met bewustzijn, heling en persoonlijke groei en de ondernemer die nadenkt over strategie, cijfers en groei.

Maar waarom zou het één het ander uitsluiten? Waarom zou ik niet mogen genieten van diepe gesprekken over bewustzijn en van het uitdenken van een strategie voor mijn bedrijf?

Waarom zouden we onszelf verplichten om één versie van onszelf te worden?

Misschien slaan we tijdens ons proces van ontwaken en helen soms zelfs door naar de andere kant. We ontdekken dat we jarenlang hebben geleefd vanuit conditioneringen en proberen vervolgens afstand te nemen van alles wat daarbij hoorde.

Alsof we eerst alles moeten afbreken om te ontdekken wie we werkelijk zijn.

Maar wat als wijsheid niet in het kiezen van een kant ligt en ligt ze gewoon in het kunnen omarmen van het volledige spectrum.

In het erkennen dat verschillende delen van ons naast elkaar mogen bestaan en dat zachtheid en kracht samen kunnen leven.

Dat spiritualiteit en ondernemerschap elkaar niet uitsluiten.

Dat speelsheid en verantwoordelijkheid hand in hand kunnen gaan.

Dat we vandaag iets kunnen kiezen wat goed voelt en morgen opnieuw mogen kiezen.

Dit geeft zoveel rust dat hetgeen wat we zoveel jaren geleden als passend aanvoelden we op de dag van vandaag niet meer als passend ervaren.

"We zijn niet gemaakt om in hokjes te passen. We zijn gemaakt om te groeien, te veranderen en telkens opnieuw te kiezen."

Wat een bevrijding dat heling ons uiteindelijk niet naar een nieuwe identiteit brengt maar naar de vrijheid om geen identiteit meer te hoeven verdedigen.

De vrijheid om te voelen wat op dit moment waar is voor ons.

De vrijheid om te veranderen.

De vrijheid om te groeien.

De vrijheid om alles te zijn.

Reflectievraag

"Welke delen van jezelf houd jij nog gescheiden omdat je denkt dat ze niet samen kunnen bestaan?"

Spiegelvraag

"Kun jij de ander zien als een voortdurend veranderend mens, of houd je liever vast aan de versie die jij kent?"

"We zijn allemaal het spectrum van alles. Onvoorwaardelijke liefde ontstaat wanneer we elkaar de vrijheid geven om dat volledige spectrum te leven."