De paradox van onvoorwaardelijke liefde

Ik dacht dat onvoorwaardelijke liefde betekende dat ik niets meer hoefde te verlangen. Tot ik ontdekte dat het juist mijn verlangen zichtbaar maakt waar ik mezelf nog niet volledig vrij heb gelaten.

Ik geloof diep in de kracht van liefde. Niet in liefde als iets wat ons compleet moet maken of als iets wat we bij een ander moeten vinden. Maar in liefde als een weg terug naar onszelf, recht naar ons hart.

Daar bedoel ik mee naar wie we in essentie zijn onder alle verhalen, verwachtingen, angsten en beschermingsmechanismen.

Dat is misschien wel één van de diepste verlangens in mijn leven: mensen terugbrengen naar wie ze in essentie zijn en naar wie ze werkelijk willen zijn.

En ik geloof dat onvoorwaardelijke liefde daarin voor mij een belangrijke rol speelt. Een liefde die niet zegt: ik hou van jou als je aan mijn verwachtingen voldoet.

Maar wel: Ik zie jou, wat er in jou leeft en ik zie zelfs iets in jou wat jij zelf nog niet kunt zien.

Mijn tocht in onvoorwaardelijke liefde werd gestart vanuit verlies, eerst de zoektocht terug naar mijzelf en de liefde in mezelf om dat zo te kunnen doorgeven.

En toch merk ik dat juist wanneer ik deze liefde probeer te leven, er ook nog diepere stukken van mezelf zichtbaar worden. Want het is gemakkelijk om te zeggen dat je iemand vrij wilt laten, tot je iemand daadwerkelijk moet vrijlaten.

Het is gemakkelijk om te zeggen dat je wilt dat iemand zichzelf kiest tot die persoon zichzelf kiest en dat betekent dat hij niet voor jou kiest.

Daar zit voor mij de paradox.

Ik geloof dat we onszelf eerst mogen leren kiezen en dat we niet iemand anders nodig hebben om onze waarde te bevestigen. Dat liefde vanuit vrijheid iets anders is dan liefde vanuit tekort en toch is er een deel in mij dat verlangt om gekozen te worden.

Een deel dat wil voelen: Ik ben het, degene naast wie jij wilt staan en voor wie jij kiest.

En wanneer dat niet gebeurt, kan dat pijn doen, heel veel pijn.

Niet omdat ik niet geloof in zelfliefde maar juist omdat ik ontdek hoeveel lagen daar nog onder zitten. Waar heb ik mezelf misschien geleerd dat ik niet mag ontvangen?

En heb ik mezelf ervan overtuigd dat ik eerst niets meer mag verlangen voordat ik werkelijk onvoorwaardelijk kan liefhebben? Waar zit nog de overtuiging dat ik pas liefde waard ben wanneer iemand mij kiest?

En het mooie en confronterende van dit pad gaan hier hand in hand. Dat onvoorwaardelijke liefde niet alleen iets is wat ik aan een ander geef. Het is ook een spiegel die mij laat zien waar ik mezelf nog niet volledig liefheb.

Want al kan ik iemand nog zo mooi vertellen: Je mag jezelf kiezen.

Maar wanneer die persoon dat vervolgens doet en van mij weg beweegt, voel ik hoe graag ik zelf gekozen wil worden. En ik leer nu dat beide mogen bestaan.

Ik hoef mijn verlangen niet te veroordelen en mijn pijn niet weg te spiritualiseren om er een andere betekenis aan te geven. Ik hoef al helemaal niet te doen alsof loslaten gemakkelijk is omdat ik inmiddels beter zou moeten weten want ik ben nog steeds mens.

En juist daarin zit de werkelijke beoefening van liefde: Ik wil dat jij jezelf kiest. En het doet pijn wanneer jouw keuze niet voor mij is.

Dat is geen tegenstelling maar gewoon menselijkheid.

Ik geloof nog steeds dat de juiste persoon pas werkelijk bij mij kan komen wanneer hij zichzelf durft te kiezen. Niet omdat hij mij dan niet nodig heeft maar omdat hij mij dan vanuit die vrijheid kan ontmoeten.

Niet vanuit leegte, angst of afhankelijkheid zoals in voorwaardelijke liefde maar vanuit een liefde die al in hemzelf bestaat.

Helaas betekent dat ook dat niet iedereen die op mijn pad komt bedoeld is om te blijven en komen sommige mensen op mijn pad om herinnerd te worden aan zichzelf. Om iets in hen wakker te maken, een stukje liefde te ervaren dat ze misschien waren vergeten en mag ik hen daarna weer vrijlaten.

Dat maakt een ontmoeting niet minder waardevol.

Integendeel.

Niet alle mensen die ons diep raken zijn de mensen met wie we ons hele leven doorbrengen maar iets in ons achterlaten: een inzicht, wond, herinnering, een stukje van onszelf en dat is liefde.

Niet de liefde die zegt: blijf bij mij.

Maar de liefde die zegt: Ga, ga terug naar jezelf, kies jezelf, vind jezelf en word wie jij werkelijk bent!

En dat voelt aan als de rauwheid van onvoorwaardelijke liefde. Iemand diep kunnen liefhebben en toch vrij kunnen laten. Verlangen dat iemand bij mij blijft en tegelijkertijd zijn vrijheid kunnen respecteren.

Werkelijk voelen hoeveel pijn het doet en toch niet hoeven te vechten tegen wat is.

Want loslaten betekent voor mij steeds minder: ik laat jou los omdat ik niet meer van je hou.

De waarheid zegt hier: Ik laat los wat ik dacht dat jij moest zijn. Ik laat los hoe ik dacht dat dit verhaal moest eindigen. Ik laat los dat jouw keuze iets zegt over mijn waarde. Ik laat los dat liefde pas echt is wanneer ze naar mij terugstroomt.

En dat is wel waar mijn eigen liefde voor mezelf begint, op het moment dat ik mezelf ook in die pijn kan dragen doorheen het verlangen, het missen, het hopen, het verdriet en daarnaast toch de kracht voelen om los te laten. Het weten dat ik iemand diep kan liefhebben zonder mezelf aan die liefde vast te ketenen.

Echte liefde hoeft niet altijd in twee richtingen te stromen om echt te zijn. Soms stroomt ze gewoon van mij naar jou en daarna verder zonder dat iemand mij iets verschuldigd is.

Daar gaat dankbaarheid, liefde en pijn hand in hand omdat wanneer we werkelijk liefhebben, we ook werkelijk voelen.

En ik voel diep vanbinnen dat ik niet minder wil voelen om mezelf tegen pijn te beschermen.

Ik wil ook niet harder worden omdat loslaten pijn doet. Ik zal nooit stoppen met geloven in liefde omdat niet iedere liefde blijft. Ik wil blijven kiezen voor een hart dat open is ook wanneer dat hart soms breekt.

Reflectie:

Probeer jij liefde nog vast te houden omdat je bang bent dat ze verdwijnt wanneer je het loslaat?

Kun jij jezelf toestaan om liefde te ontvangen, zonder dat iemand jou eerst hoeft te kiezen om te bewijzen dat je de liefde waard bent?