Durf jij te gaan zitten in ongemak of pijn? Zonder te fixen.

We hebben het niet geleerd

Van jongs af aan leerden we vaak: pijn is iets dat weg moet.

Als iets pijn doet, moet het worden gefixed . Want pijn lijkt iets te zijn waar we niet bij aanwezig kunnen of willen zijn. We schrikken ervan. We denken dat het te groot is of dat het iets zegt over wie wij zijn.

Als je huilt, komt er wel iemand met troost of afleiding of je zoekt die afleiding zelf. We laten ons oppeppen, motiveren, overhalen om ‘door te gaan’.

Want als het donker wordt vanbinnen, zetten we een lichtje aan van buiten.

We willen vluchten, vermijden of begrijpen

Pijn is oncomfortabel. En dus zoeken we vaak afleiding: een nieuw project, werk, sporten, een nieuwe relatie, binge watchen, bergen boeken lezen of drinken en eten iets om te verzachten.

Sommigen willen begrijpen, leren, beter worden want als we maar begrijpen wat er gebeurde, kunnen we het vast oplossen.

Wanneer het schuurt vanbinnen, zoeken we vaak een uitgang.

Afleiding. Begrip. Oplossing. We willen door. Verder. Weg van dat wat we voelen.

Soms noemen we het groeien. Sterk zijn. Doorgaan.

Maar in stilte is het vaak: niet durven blijven.

Ik ook

Lang dacht ik dat ik alles moest begrijpen.

Ik moest weten waarom iets pijn deed. Wat het betekende. Ik moest het ‘verwerken’, verklaren, analyseren. En dat bracht me ver. Zelfreflectie bracht me bewustzijn.

Ik leerde veel over mezelf. Maar gek genoeg bracht het me niet altijd dichter bij mijn gevoel.

Juist doordat ik begreep kon ik blijven hangen in mijn hoofd.

Tot er een moment kwam waarop er niets meer overbleef: Geen verklaring, geen nieuw inzicht.

Alleen de pijn die zei: Blijf.

Blijven zitten

Niet om te helen en niet om iets te bereiken.

Maar gewoon: blijven.

En precies daar begon iets nieuws.

Niet weg van de pijn, maar naar binnen.

Zonder strijd. Zonder richting.

Soms is de pijn zo diep, dat woorden tekortschieten.

Een verlies dat niet te bevatten is.

Een leegte die niets vult.

Een verdriet dat geen eind kent.

Ook dan is dit misschien het enige wat overblijft: ademen in het onmogelijke.

Blijven in het ondragelijke en langzaam ontdekken:

Je bent niet je pijn. Je bent degene die het kan dragen.

Niet door sterker te worden maar door zachter te worden.

Door te blijven bij wat gevoeld wil worden. Zonder oordeel, zonder verwachting.

Wist je dat een emotie die je echt toelaat en volledig durft te voelen gemiddeld maar 90 seconden nodig heeft om door je heen te bewegen. Dat zegt neurowetenschapper Jill Bolte Taylor.

Wat het verlengt, is je verzet er tegen. Je verhaal erover, je oordeel en je angst ervoor.

Als je stopt met vechten tegen het voelen dan kan het zich vanzelf oplossen.

De echte heling

Heling is geen taak. Het is wat gebeurt wanneer je stopt met vechten, oplossen en controleren.

In die ruimte zakt alles.

En misschien zak je dan niet weg maar juist dieper in jezelf.

Jezelf niet verliezen

Blijven bij wat je voelt betekent niet dat je jezelf verliest in de pijn. Het is geen overgave aan de zwaarte, maar een overgave aan de waarheid van het moment.

Want soms voelt het alsof je verdrinkt in het verdriet. Alsof je het niet aankan.

Maar zelfs dan, midden in dat alles, is er een deel in jou dat kan blijven kijken.

Een stille aanwezigheid: Dat ben jij ook.

Niet de pijn zelf, maar degene die het ervaart.

Dat onderscheid maakt dat je kunt voelen zonder te verdwijnen.

Ben jij bereid te zitten?

Niet voor het antwoord maar gewoon om bij jezelf te zijn, zoals je nu bent.

Durf jij te gaan zitten in je pijn, zonder te fixen?

Want misschien is dat precies wat dit vraagt: dat je de pijn aanraakt en voelt.

En wie weet vind je daar geen antwoord maar de herinnering: Ik ben er nog, ook hier in de pijn.

Misschien verwacht je hier nu een les. Een inzicht. Een reden waarom dit alles uiteindelijk ergens goed voor was. Maar precies dat wil ik even niet doen. Niet omdat er geen lessen in pijn zitten want die komen vaak vanzelf. Zoals ze zeggen "wanneer het stof is neergedaald." Maar omdat we zo vaak de neiging hebben om te snel naar betekenis te rennen. Naar: “wat heeft dit me gebracht?” of “waarom gebeurde dit precies zoals het moest?” En hoewel dat helpend kan zijn, kan het ook een manier zijn om niet te hoeven voelen. De lessen vinden ons vaak pas wanneer we ophouden ze te zoeken.

Reflectievraag

Welk stukje in jou probeer je al lang te begrijpen, te fixen of te vergeten? Een betekenis te geven? Wat als je er vandaag gewoon even bij zou zitten, zonder iets te hoeven doen? Wat zou het je vertellen, als het gehoord wordt?

Spiegelvraag

Wat gebeurt er in jou als iemand dichtbij je het moeilijk heeft? Kun je erbij blijven, zonder actie? Of word je onrustig en wil je iets doen of zeggen om het lichter te maken?