Terug op je troon

Soms komen inzichten niet vanuit denken maar vanuit voelen.

Een tijdje terug zat ik in meditatie. Het was een prachtig begeleide meditatie waarin je jezelf stevig op een troon mocht zetten. Niet op een manier die iets te maken had met macht over anderen, maar als een diep innerlijk weten: hier zit mijn leiderschap.

En terwijl ik daar zat, kon er helderheid ontstaan.

Ik zag waar anderen nog steeds invloed hadden op mijn gevoelens, mijn gedachten en mijn gedragingen. Waar oude verhalen nog steeds bepaalden wie ik vandaag was.

En tegelijk, toen ik daar stevig op die troon zat, voelde ik ook dit:

Dat dit niet hoeft, dat ik mag kiezen en dat ik ten allen tijden zelf kan beslissen om de leiding terug te nemen.

“Helen is niet het verleden veranderen, maar onze relatie ermee.”

Als we denken dat helen betekent dat we moeten teruggaan en herstellen wat ooit gebroken is zeggen we eigenlijk dat het er nooit had mogen zijn.

Maar het verleden verandert niet. Wat gebeurd is, is gebeurd.

En precies daar begint helen.

Niet in het herschrijven van wat was, maar wel in het veranderen van wat het vandaag nog met je doet.

“Zolang je blijft vechten tegen wat was, blijf je eraan vastzitten.”

Helen begint bij acceptatie. Niet als opgeven maar wel met het stoppen van de innerlijke strijd dat het anders had moeten zijn en dat dit mij niet had mogen overkomen.

Maar wat als de echte bevrijding zit in: dit is wat er was. Zonder het nog langer te willen veranderen.

Daar ontstaat ruimte.

En vanuit die ruimte komt iets anders in beweging: Perspectief.

De meeste pijn die we vandaag dragen komt niet alleen van wat er gebeurd is maar van de betekenis die we eraan hebben gegeven zoals: "ik ben niet goed genoeg, ik word verlaten, ik ben niet veilig."

Maar dat zijn geen feiten, dat zijn verhalen die ooit zijn ontstaan om iets te begrijpen wat toen te groot was om te voelen.

“Je verleden leeft niet meer in de realiteit, alleen nog in jouw interpretatie ervan.”

En precies daar ligt je kracht. Niet in veranderen wat er gebeurd is, maar in het durven loslaten van het verhaal dat je er nog steeds over vertelt.

Maar helen is natuurlijk niet alleen begrijpen, het is voelen.

Alles wat je ooit hebt weggeduwd, komt ooit terug aankloppen.

Niet om je pijn te doen maar om eindelijk gezien te worden.

Want emoties die je onderdrukt, blijven je sturen.

Emoties die je toelaat, kunnen bewegen.

“Wat je durft te voelen, hoeft je niet langer te beheersen.”

En dan komt misschien wel het moeilijkste stuk: Vergeving.

Niet voor de ander, maar voor jezelf.

Voor het blijven vasthouden, blijven herhalen en blijven geloven in een verhaal dat je klein houdt.

Vergeving is geen goedkeuring, het is bevrijding.

Tijdens die meditatie voelde ik het zo duidelijk:

Ik zag waar ik mijn kracht nog weggaf aan het verleden.

En ik voelde ook dat ik daar de keuze had om vast te blijven houden aan het verhaal of stevig op mijn troon te gaan zitten en die kracht terug naar mezelf te brengen.

Niet door te ontkennen wat er was maar door te kiezen wie ik vandaag wil zijn.

“Je hoeft je verleden niet mee te dragen om trouw te blijven aan wat je hebt meegemaakt.”

Misschien is dat wat helen echt is. Jezelf terughalen, elke keer opnieuw.

Vanuit oude verhalen, oude pijn en oude patronen…

Terug naar het hier en NU.

Terug naar de keuze: dient dit mij vandaag nog? Is dit wie ik NU wil zijn?

Reflectievraag:

Waar laat jij je gevoelens, gedachten of gedrag nog sturen door wat geweest is?

Spiegelreflectie

Wie zou je zijn… zonder dat verleden als leidraad?

Want misschien komt daar nog wel het moeilijkste stuk van helen: jezelf opnieuw leren kennen zonder het verhaal dat je over jezelf bent gaan geloven. En zonder de impact die anderen daarin hebben achtergelaten. Terug op je troon, waar je je mag herinneren dat alleen jij de leiding hebt over je leven.

We zeggen vaak dat het verleden ons gevormd heeft.

Maar de vraag is: laat je het je nog steeds definiëren?

Hoe lang blijf je nog vasthouden aan een verhaal dat je eigenlijk al ontgroeid bent?

Hoe lang geef je nog macht aan iets dat niet meer bestaat?

Misschien is dit het moment om terug op die troon te gaan zitten.

Niet om iemand anders te leiden maar om jezelf terug te kiezen.