Het licht zien, ook buiten de pijn

Soms lijken de kleinste dingen het meest wonderlijk: een zonnestraal op je gezicht, een regenboog na de regen, een lach die je hart raakt.

Maar merk je dat je die wonderen vaak pas ziet na pijn, verlies of strijd?

Waar ik in mijn vorige blog: Wanneer je stopt met helen, wat blijft er dan over? je uitnodigde om stil te staan bij wie je bent voor de pijn en om los te laten welke identiteit je uit je wonden hebt gevormd, nodigt deze blog je uit om te kijken hoe je nu kijkt naar het leven zelf.

Het gaat niet meer over wie je was of wat je hebt doorstaan maar over hoe je je bewustzijn gebruikt om wonderen te zien in zowel momenten van pijn als in momenten van lichtheid en vreugde.

De eerste stap was thuiskomen bij jezelf voorbij je verhaal; de volgende stap is thuiskomen bij het leven zoals het is en leren het licht en de wonderen te zien, ongeacht de omstandigheden.

Opengebroken hart, open ogen

Er zijn momenten geweest waarin ik zo diep door pijn en verlies ben gegaan dat ik dacht dat het licht nooit meer terug zou keren. Toch merkte ik in die periodes iets onverwachts: juist toen mijn hart rauw en opengebroken was kon ik de kleinste dingen plots als wonderen ervaren. Een regenboog, een glimlach van een voorbijganger, de lach van mijn kinderen. Dingen die ik vroeger misschien amper zou hebben opgemerkt voelden nu als geschenken.

Door de pijn zag ik dingen die ik daarvoor nooit echt zo bewust had opgemerkt of bij had stilgestaan, alles leek vanzelfsprekend voorheen. Nu leek het alsof ik door die barst in mijn hart nog meer gevoeligheid kreeg om de schoonheid van het leven te zien.

Maar dan kwamen er bij mij de volgende vragen naar boven: moet ik de pijn dan vasthouden om wonderen te blijven zien?

Is mijn vermogen om het kleine te waarderen afhankelijk van het donker dat ik heb gekend?

En wat gebeurt er als het leven lichter en vreugdevoller wordt? Verlies ik dan die diepe dankbaarheid?

De paradox van pijn en wonder

Pijn kan een poort zijn, het haalt alle lagen weg waarachter we ons verschuilen en legt onze kwetsbaarheid bloot. Vanuit die openheid zien we soms dingen die we eerder niet zagen. In A Course in Miracles wordt een wonder beschreven als een verschuiving in waarneming:

“Miracles are seen in light.” – ACIM Les 91

Het licht symboliseert hier liefde en waarheid. Het laat zien dat het niet de pijn zelf is die wonderen zichtbaar maakt maar de manier waarop pijn ons soms dwingt anders te kijken.

De valkuil

De verleiding is groot om pijn te blijven koppelen aan diepte en betekenis. Alsof je zonder contrast geen waardering meer kunt voelen. Maar dat zou betekenen dat je gevangen blijft in de overtuiging dat lijden nodig is om voluit te leven. Terwijl de waarheid is: het wonder zit niet in de pijn maar in het licht waarmee je leert kijken.

Een nieuw perspectief

Wat als pijn slechts een leraar was waardoor je blik veranderde maar niet iets om aan vast te houden?Wat als je die nieuwe manier van kijken mag meenemen naar een lichter leven waarin dankbaarheid niet meer afhankelijk is van contrast maar voortkomt uit een diep weten dat het licht er altijd is?

“Miracles are seen in light. But light is in the mind, not in the world.” – Les 92 ACIM

Van pijn naar vreugde

Eerst hielp pijn mij om wonderen te ontdekken. Maar nu besef ik dat vreugde, zachtheid en eenvoud net zo goed mijn leraar mogen zijn. Ik hoef geen donker meer op te zoeken om het licht te kunnen waarderen. Ik mag wonderen blijven zien, juist in de momenten van lichtheid, liefde en aanwezigheid.

Misschien is dat wel de grootste transformatie: niet meer afhankelijk zijn van pijn om het wonder te ervaren, maar het wonder leven vanuit vreugde.

Hoe je wonderen kunt blijven zien, ook zonder pijn

1. Let op het kleine

   Neem elke dag een moment om iets kleins op te merken dat je normaal voorbij zou lopen: een glimlach, een vogel die voorbij vliegt, een zonnestraal op je bureau. Schrijf het eventueel op in een dagboek of je journal. Hier werk je ook aan dankbaarheid.

2. Oefen het licht in waarneming

   Vraag jezelf bij moeilijke situaties: “Kan ik dit moment ook in het licht zien? Waar is liefde aanwezig?” Zelfs in kleine interacties of uitdagingen kun je wonderen herkennen als je bewust kijkt.

3. Dankbaarheid zonder contrast

   Je hoeft niet te lijden om dankbaar te zijn. Neem dagelijks een moment om te voelen waar je dankbaar voor bent, hoe klein ook. Zo train je je hart om licht te zien in vreugde, niet alleen in pijn. Schrijf dit ook neer in je dagboek of journal.

4. Reflecteer op je eigen groei

   Soms helpt het om terug te kijken: hoe heeft mijn pijn mijn hart geopend? Welke kleine wonderen heb ik daardoor al kunnen zien? Zo ervaar je dat je vermogen tot verwondering niet verdwijnt als het leven lichter wordt.

5. Bewustzijn van overgang

   Besef dat licht en pijn kunnen wisselen. Juist als je leven lichter wordt, kan het makkelijk zijn om subtiele wonderen te missen. Zet een intentie: “Ik zie het licht en de wonderen, ook in vreugde en rust.”

   
   

Reflectievraag

Welke momenten in mijn leven hebben mij geleerd om licht en wonderen te zien, zelfs te midden van pijn?

Spiegelvraag

Waar in mijn dagelijks leven ben ik nog afhankelijk van contrast of ongemak om schoonheid of betekenis te ervaren en hoe zou het zijn om het licht ook daar te erkennen?

Het mooie is dat het licht en de wonderen er altijd al zijn, ongeacht de omstandigheden of het contrast dat je hebt ervaren. Soms helpt pijn je ze te zien, soms helpt vreugde het nog sterker te voelen. Het gaat erom dat je leert kijken met een open hart en dat je je bewustzijn meeneemt naar elk moment van je leven.

Door te oefenen met aandacht, dankbaarheid en het zien van het licht, ontdek je dat verwondering niet afhankelijk is van wat er gebeurt, maar van hoe jij kijkt.

En dat is een van de grootste geschenken die je jezelf kunt geven.